Wentelteefjes: een woord uit 1623 met een teef zonder herkomst
Een snee brood in melk en ei, in de pan gewenteld. Over een tekst van Van de Venne uit 1623, een fabeltje over ‘wentel ’t eventjes’ en een rij namen van Dordrecht tot Vlaanderen.

Een wentelteefje is een snee brood die in melk met ei is gebakken. Het woord staat voor het eerst op papier in 1623, in het ‘Tafereel van sinne-mal’ van A. van de Venne. Eerder, in 1599, heet het brood nog ‘verwendt brood’ of ‘gewendt brood’, gedraaid brood. In woordenboeken komt wentelteefje pas in 1811 voor.
Het eerste deel van het woord komt van wentelen. Het tweede deel, teef, is mogelijk een vervormde naam van een soort gebak. Welk gebak, is onbekend. De verklaring ‘wentel ’t eventjes’ doet taalkundige Ewoud Sanders af als een fabeltje.

De namen lopen uiteen. In Dordrecht heette het gerecht appelteefje en draaireuen, in Friesland gebraden hondsvotjes. Wentelbroodje staat voor het eerst in 1778 op papier, gewonnen of verwonnen brood in 1870. Frans heet het pain perdu, en in Vlaanderen is het verloren brood. In Vlaanderen en Zeeland bestaat ook klakker of klakkaard, van onbekende herkomst: misschien naar het geluid van eieren die op de rand van de pan kapotgaan.
Oude recepten namen soms beschuit in plaats van oud witbrood. Er kon citroenschil, saffraan, rum, vanille of rozenwater bij. En het woord kreeg al vroeg een tweede leven voor iemand die er smakelijk of aantrekkelijk uitziet: de eerste vermelding daarvan staat in een boek uit 1717.