De koe van de armen werd een exportkaas
Hollandse geitenkaas: van een dier voor arme gezinnen tot een beschermde naam, sinds 2015.

Arme gezinnen hielden één of meer geiten, en de geit stond bekend als ‘de koe van de armen’. Vooral tijdens de Tweede Wereldoorlog, toen er aan alles gebrek was, bleek hoe nuttig dat was. Na de oorlog kwam er meer welvaart, en de mensen wilden aanvankelijk niets meer met geiten te maken hebben.
In de jaren tachtig draaide dat om. De hoge kosten van het melkquotum zorgden ervoor dat koemelkveehouders overschakelden op geitenmelk, en ze namen hun kennis en kunde mee. Het dossier noemt dat de reden dat de Hollandse geitenkaas in de jaren tachtig herontdekt werd als specialiteit: populair in Nederland en bijna gelijktijdig in Duitsland, en daarna ook geëxporteerd naar andere Europese landen en Noord-Amerika.

De cijfers uit het dossier, met als bron het Productschap Zuivel: in 2000 waren er 98.077 melkgeiten, in 2005 172.159, in 2009 274.060 en in 2012 272.224. De gemiddelde melkgift lag op 765 kilo in 2000 en 798 kilo in 2012.
Het is een halfharde kaas van het Goudse type, die minimaal 25 dagen wordt gerijpt. Het vetgehalte ligt tussen 50,0 en 60,0 procent in de droge stof en het zoutgehalte hoogstens op 4,1 procent in de droge stof. De smaak is zacht, mild en zuiver. Kruiden, specerijen en groenten als brandnetel, fenegriek, tijm en tomaat mogen erin, zolang de smaak in de kaas te proeven is.
Bij uitvoeringsverordening (EU) 2015/745 van 4 mei 2015 nam de Europese Commissie de naam Hollandse geitenkaas op in het register van beschermde geografische aanduidingen. De geit die ooit de koe van de armen heette, staat nu als naam in het Europese register.