Anijsmelk: de drank van de ijskermis
Anijsmelk is warme melk met anijszaad en suiker. Over een verkoper op een ijskermis in 1893, een receptje van twee lepels uit 1948 en een tijd waarin melk bijna altijd met iets erbij werd gedronken.

In 1893 beschrijft Pim Mulier in zijn boek Wintersport een schilderij van een ijskermis. Een verkoper prijst er luidruchtig zijn anijsmelk aan: 'vent hij de anijsmelk, die nooit opraakt'. Elders prijst Mulier de beschrijving van een oude winter zo hoog dat de lezer de smaak van anijsmelk bijna proeft. De drank hoorde dus bij ijs en schaatsen, en bij de plaatsen waar mensen buiten stonden.
Het recept is eenvoudig. Een huishoudschool in Den Haag zette het in 1948 in haar receptenboek: 1 liter melk, 40 gram suiker en 2 lepels anijszaad. De melk gaat aan de kook, het anijszaad trekt er minstens een uur in, daarna wordt het aftreksel gezeefd en gaat de suiker erdoor.

Dat melk met iets erbij ging, was gewoon. Rond het begin van de 20e eeuw dronken volwassenen zelden melk. Wanneer ze het wel deden, was die gekookt met toevoegingen als cacao, suiker of anijs en andere kruiden. Een kookboek van H.M.J.S. de Holl uit 1911, Ik kan koken, wordt in de literatuur genoemd als bron voor de cacao- en anijsmelk.